Quem sou eu

Minha foto
Fortaleza, Ceará, Brazil
Professor de Esperanto,Italiano e Português. Revisor de trabalhos acadêmicos: monografias, dissertações e teses. Profesoro pri lingvoj: esperanto, portugala, itala. Reviziisto pri akademiaj verkoj: monografio, disertacio, tezo.

sexta-feira, 31 de março de 2017


UFC - ESPERANTO-KURSO esperanto@ufc.br
KRE-ISTA


        O Curso de Esperanto da UFC (www.esperanto.ufc.br) projeto de extensão de iniciativa da Coordenadoria Geral das Casas de Cultura da UFC, foi oficializado pela Resolução nº 178, de 30 de junho de 1965, após aprovação ocorrida na sessão do Conselho Universitário de 26 de abril de 1965, quando foi apreciado o Processo nº 2.774/65. A Resolução foi assinada pelo Reitor Antônio Martins Filho. O texto foi publicado no Diário Oficial do Estado do Ceará de 19 de julho de 1965. Podem ser escolhidas duas modalidades: presencial (www.esperanto.ufc.br) e a distância (http://www.virtual.ufc.br/socrates/).
O Curso de Conversação em Esperanto destina-se não apenas àqueles que cursam e/ou cursaram as duas modalidades ofertadas, mas também a toda a comunidade esperantista do Ceará. Denominado de KRE-ISTA (Konversacia Rondo Esperantista), ou seja, Círculo de Conversação Esperantista, é um fórum permanente para o intercâmbio de ideias voltadas não apenas a assuntos pertinentes ao Esperanto, mas também para a troca de opiniões sobre os mais diversos assuntos relacionados à cultura transnacional.  
O KRE-ISTA - ofertado a cada semestre - é mais uma disciplina do Curso de Esperanto, cujos encontros dar-se-ão às sextas-feiras, das 18:00 às 20:00 na sala 03(três) do bloco didático das Casas de Cultura Estrangeira da UFC.
Ao preencher uma lacuna deixada pelo Curso Básico de Esperanto, uma vez que este é voltado para as bases gramaticais, o KRE-ISTA - Curso de Conversação Esperantista - é direcionado aos esperantistas que ainda não têm grande proficiência na produção oral da língua. Partindo da leitura semanal de artigos publicados no site http://esperantaretradio.blogspot.com.br/ este Curso terá lugar de 07 de abril a 28 de julho de 2017, e é um fórum permanente de intercâmbio de pensamentos sobre os mais diversos assuntos relacionados ao convívio humano.
Espera-se assim que os alunos cheguem a uma autonomia linguística de nível plenamente satisfatório que lhes permita participar de todo e qualquer evento esperantista com plena consciência de sua habilidade.

OBJETIVOS
        Proporcionar aos alunos, ex-alunos do Curso de Esperanto da UFC e à comunidade esperantista do Ceará a oportunidade de ampliar seu conhecimento do léxico da Língua internacional numa perspectiva teórico-prática e ética, segundo os postulados de uma epistemologia ambiental aplicada ao campo da cultura e dos direitos humanos.
         Proporcionar aos alunos e ex-alunos do Curso de Esperanto o enriquecimento do vocabulário.  Preparar linguística e culturalmente os esperantófonos para a participação em eventos internacionais (congressos, turismo, manifestações).
         Estimular a comunidade esperantista a participar ativamente das principais entidades representativas do movimento do Esperanto no mundo.
Para participar, o interessado deve adquirir a coletânea de textos, que está disponível na HELENA CÓPIAS, na rua Juvenal Galeno, nº 306, Benfica - Telefone: 88648600.




MAIORES INFORMAÇÕES:
PROF. ADELSON SOBRINHO: adelsonsobrinho@bol.com.br
986627636
Pró-Reitoria de Extensão
Av. da Universidade, 2932 Fortaleza/CE - 60.020-181 / fone: 3366-7453/7455 – prex@ufc.br
Coordenadoria de Extensão do Campus do Benfica
Coordenador: Prof. Eduardo Girão Santiago
Fone: (85) 3366 7353 / 3366 7354
E-mail:
prexbenfica@ufc.br
Início: 07 de abril de 2017.








Oficiala instruado de Esperanto - Katalin Kovats

segunda-feira, 10 de março de 2014




UFC - ESPERANTO-KURSO
http://www.esperanto.ufc.br– esperanto@ufc.br

Esperanto na Internet

Na Internet é possível encontrar muito sobre o Esperanto, como páginas de instituições, vídeos, materiais de estudos e comunidades. A seguir estão algumas sugestões.

Aprendizado
http://lernu.net/ Cursos de Esperanto pela internet, manuais, fóruns, dicionário entre outros.

http://edukado.net/ Portal de ensino de Esperanto, preparação de professores, certificados internacionais.

http://bertilow.com/pmeg/ Plena Manlibro de Esperanta Gramatiko Manual Completo de Gramática de Esperanto.

http://www.kurso.com.br/ Curso de Esperanto em forma de programa de computador.

http://tekstaro.com/ Busca de uso de palavras e expressões em importantes textos clássicos em Esperanto.

http://tatoeba.org/ Frases e expressões em Esperanto e em muitas outras línguas simultaneamente.

http://www.dominiopublico.gov.br/ Livros disponíveis em Esperanto (busque por texto + esperanto).

No Mundo
http://eo.wikipedia.org/ Wikipedia em Esperanto, um grande acervo de textos em diversas línguas. Especialmente importante para a história esperantista e estudos de interlinguística.


http://www.uea.org/ Universala Esperanto-Asocio Associação Universal de Esperanto.

http://akademio-de-esperanto.org/ Akademio de Esperanto Academia de Esperanto.



http://pasportaservo.org/ Pasporta Servo, rede internacional de hospedagem.

No Brasil
http://esperanto.org.br/ Liga Brasileira de Esperanto Brazila Esperanto-Ligo.

http://esperanto.brazilo.org/ Movimento Virtual de Esperanto no Brasil.

http://miaamiko.brazilo.org/ Ensino e divulgação: Programa Mia Amiko, que desenvolve um programa de integração entre monitores e interessados em Esperanto, com o objetivo de formar esperantistas.



http://movi.brazilo.org/ Voluntariado virtual na Internet: Grupo MOVI (Movado Virtuala de Esperantaj Volontuloj).
Programa para computador:

http://www.zz9pza.net/tajpi/ Programa Tajpi, para digitar letras do Esperanto no Windows.

Ouvindo o Esperanto:

http://muzaiko.info/ Rádio em Esperanto com músicas, notícias etc.
http://esperantaretradio.blogspot.com/ Reportagens com texto e áudio.

http://radioverda.com/ Áudio de reportagens sobre assuntos em geral.

Dicionários:

http://vortaro.net/ O principal dicionário de Esperanto (Eo-Eo), baseado no Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto.

http://vortaro.brazilo.org/ Vortaro Túlio Flores Esperanto/Português/Esperanto.

http://www.reta-vortaro.de/ Reta Vortaro ReVo (Eo-muitas línguas).

sexta-feira, 7 de março de 2014

Alfred Michaux

Alfred Michaux
Michaux kun Zamenhof en poŝtkarto el ĉ. 1906, kun faksimila aŭtografo
Alfred Michaux en fotokarto el 1929

Alfred MICHAUX (miŝo), franco, advokato. Naskiĝis en la 5-a de julio 1859 en Clenleu (apud Boulogne-sur-Mer, Bulonjo ĉe Maro). Mortis 1937 en Boulogne.
Advokatestro en Bulonjo. Tre agema, prezidis societon por infanoj laŭleĝe punindaj; okupiĝas pri sportoj, ktp. Li studis kaj povis paroli la planlingvonNeo-Latin“ de E. Courtonne. Li estis varbita al Esperanto de Louis de Beaufront. La unua kongreso en Boulogne dum 1905 restos lia gloro. Li iniciatis, preparis kaj sukcesigis ĝin. En la 7-a de aŭgusto 1904 okazis en Calais kunveno de 120 Esperantistoj. Kelkaj proponis, ke tian feston oni rekomendu en la venontaj jaroj. Tiam Michaux ekkriis: „Nu, mi invitas vin la venontan jaron en Boulogne por vera, grava Esperantista Kongreso“. Tiu historia frazo estas la fonto de niaj UK-j.
Dum la unua UK li gastigis L.L. Zamenhof. Lia praktika senco kuraĝigis la aŭtoron de la lingvo kaj efike helpis al la granda sukceso kaj al la decidoj alprenitaj. Michaux viciĝis inter la plej varmaj kaj agemaj propagandistoj de tiu epoko. Li faris sennombrajn paroladojn en Francujo kaj ankaŭ en Belgujo, Nederlando, Britujo: Li prezidas la Societon Internacian de Juristoj Esperantistaj. Li opiniis, ke en kelkaj medioj (ekz. kuracistoj) oni ne povas sukcesigi alian lingvon ol la latinan, kaj li proponis utiligi latinon simpligitan „Romanal“. Tiu provo ne havis sukceson. Krom multaj artikoloj en francaj ĵurnaloj li verkis: Kun Paul Boulet:, Nouvelle methode pour apprendre seul l' Esperanto', 1905. ,Libera Evolucio aŭ Akademio', 1908. ,Catechisme de l' Esperanto'.
Li estis ano de Academia pro Interlingua.

Eksteraj ligiloj


Letero de Zamenhof al Michaux (1905).

Louis DE BEAUFRONT [lwi də bofʁɔ̃], (kromnomo de Louis Eugène Albert CHEVREUX), Markizo de Beaufront, franca instruisto esperantista, naskiĝis 3-an de oktobro 1855 en Parizo, mortis en Thezy-Glimont (sude de Amiens) 8-an de januaro 1935.
La vivo de Louis Chevreux/de Beaufront (kiu uzis ankaŭ aliajn antaŭnomojn) antaŭ lia esperantiĝo estas iom mistera. Li naskiĝis en Parizo; lia patrino estis Louise Armande Chevreux, kiu naskiĝis en Blandy-les-Tours. La nomo de lia patro ne estas konata. Ŝajnas ke kiam Louis estis dekdujara, lia patrino mortis. Li poste loĝis kun parencoj. Zamenhof pridubis la pretendon, ke li estis markizo.
Pri liaj studentaj jaroj malmulto fidinda estas konata. La rakonto pri lia juneco en la Enciklopedio de Esperanto estis bazita sur artikolo en la idolingva revuo Progreso kiun Beaufront mem verkis pri si, kaj kiu ŝajnas enhavi aferojn nepruveblajn.[1] Ankaŭ la onidiro pri reĝo de Belgio, kiel aliaj, tre verŝajne estis kreita de Beaufront mem. Tamen estas klare, ke lia lingvoscio estis ampleksa. Post gravega tifo, li fariĝis privata instruisto, loĝanta en la domoj de la familioj kies gefilojn li instruis. Li poste diris ke dum tiu tempo li provis realigi internacian lingvon per sistemo, kiun li nomis Adjuvanto, sed la manuskripto, deponita ĉe notario, malaperis (laŭdire pro detruo aŭ ŝtelo).
Iam antaŭ sia esperantiĝo li adoptis la nomon Beaufront.

Esperantista agado

Beaufront estis inter la unuaj francaj Esperantistoj[1]. Li aliĝis al Esperanto jam en printempo de 1888, kaj tuj komencis propagandi en la regiono de Toulouse kaj Albi. Li eldonis sian unuan esperantlingvan libron en januaro 1892, Langue Universelle Esperanto. Manuel complet, la unuan lernolibron por francoj. En 1893 li eldonis libreton Preĝareto por Katolikoj sub la imprimaturo de la ĉefepiskopo de Reims.
Li fondis en januaro 1898 la revuon L' Esperantiste kaj SPPE, kiu en Francio motoris la fondon de la unuaj grupoj kaj la organizon de instruado pri Esperanto. Ekde la fondo li prezidis tiun societon, de kiu li estis forpelita en 1908. [2].
Li estis la unua homo, kiu ellaboris plenan gramatikon de Esperanto, klarigante la manieron esprimi en bonstila Esperanto la naciajn parolturnojn, kaj tiamaniere eviti la danĝeron de naciaj dialektoj en Esperanto mem. En la daŭro de kelkaj jaroj (1892-1905) li eldonis tutan serion da lernolibroj, ekzercaroj kaj vortaroj, i. a. la faman Commentaire sur la grammaire de la Langue Internationale "Esperanto", 1900. Beaufront altiris al Esperanto multajn eminentajn kaj influajn personojn kaj diversajn asociojn. Pro sia aktiveco, li estis nomata "La dua patro de Esperanto".
Dum multaj jaroj, Beaufront estis rigardata de ĉiuj esperantistoj kiel unu el la plej severaj konservativuloj, neniam uzinta sian influon sur Zamenhof kaj sian aŭtoritatecon super la samideanoj, dum la daŭro de pli ol 20 jaroj, por elparoli la plej malgrandan vorton favore al reformoj. Carlo Bourlet eĉ nomis lin "granda inkvizitoro" pro lia troa konservativemo. En 1894 Beaufront estis kontraŭ reformoj en Esperanto, dum tiujara balotado, tial oni ne komprenis, kial en 1908 li konsentis pri la grandskala reformado kiu kondukis al la lingvo publikigita sub la nomo Ido.
La malkonkordoj inter Zamenhof kaj Beaufront temis ne pri lingvaj aspektoj, sed pri movadaj aferoj, ĉefe pri Homaranismo kaj interna ideo. Ankaŭ kiel tre katolika homo, al li ne plaĉis la religiaj ideoj de Zamenhof. Beaufront volis ke Esperanto estu ĉefe komerca lingvo kaj provokis la deklaracion de Boulogne, kaj ŝajnis al multaj homoj ke li estas advokato de neŭtraleco kaj racio kontraŭ la revemo de Zamenhof.
L. De Beaufront: La langue internationale – peut-elle être le latin? (skanita foto de la libro el la libraro de la kontribuinto.)

Adepto de Ido

Pro la tuja konvertiĝo de de Beaufront al Ido, eĉ plie pro lia konfeso de aŭtoreco, la esperantistoj ekinteresiĝis pri la negativaj aspektoj de lia aktiveco. Plejparte, do, la esperantistoj emfazis la rolon de de Beaufront; sed akcesoraj psikologiaj eksplikoj atribuas la skismon al persona orgojlo flanke de la ĉefoj de ambaŭ tendaroj, precipe Wilhelm Ostwald, Louis Couturat, Émile Boirac kaj Zamenhof.
Louis Couturat, kiel juĝisto de la Delegacio por alpreno de la lingvo internacia ne rajtis prezenti sian propran projekton; tial ĝi estis anonime prezentita sub pseŭdonimo "Ido". Ĉar la aŭtoro ne povis ĵeti mem la maskon, Beaufront konsentis fariĝi lia pajlohomo kaj deklaris: «Mi estas Ido». La vero pri tiu afero estis malkovrita post la unua mondmilito, kiam la vidvino de Couturat petis Ric Berger, ke li zorgu pri la paperoj lasitaj de ŝia edzo.
Beaufront fariĝis la ĉefa gvidanto de la Ido-movado, sed en januaro 1917 la sekretario kaj kasisto de la "Uniono dil Amiki di la Linguo Internaciona", redaktis alvokon al Unionanoj kaj aliaj Idistoj, atentigante la oficialan formon de Ido laŭ la laboroj de la Ido-Akademio kaj petante sendi la kotizojn por la pasintaj militojaroj. Respondo al tiu alvoko estis artikolo de Beaufront en julio, per kiu li postulis »la desaparo dil Uniono e di lua komitato« (malaperon de la Uniono kaj de ĝia komitato) pro la psikologia situo dum kaj post la milito kaj konsideris »omna rivivigo ... kom neoportuna, danjeroza e mem neposibla« (ĉian revivigon ... kiel neoportunan, danĝeran kaj eĉ neebla), ankaŭ pro statutaj argumentoj. Baldaŭ aperis la kontraŭopinio esprimata de svisoj kaj aŭstroj , sed Beaufront retenis sian vidpunkton kaj antaŭvidis nur la renaskon de la Ido-akademio.
La Ido-movado reviviĝis militofine, kvankam en aprilo 1919 Beaufront ripetis en Mondo sian vidpunkton pri la »fakta morto« de la Uniono, sed ne de la akademio, kaj konsideris kiel vanan la pruvon revivigi ĝin. Dum pluraj semajnoj nenio okazis internacie, sed la naciaj societoj rekomencis labori kaj propagandi. En septembro Bakonyi kiel sekretario de la Uniono, rimarkante la kreskan intereson de oficalaj aŭtoritatoj pri lingvo internacia, rekomendis al komitatanoj kaj akademianoj repreni siajn postenojn kaj proponis konsideri kaj rigardi la opinion de Beaufront kiel eksiĝon. Sekve, li disiĝis de la Ido-movado.
Beaufront mortis en 1935 preskaŭ forgesita kaj lian forpason eksciis nur partianoj de Okcidentalo, kiuj retro-ricevis al li senditan ekzempleron de Kosmoglott kun mencio, ke li mortis kaj ke oni ne scias, al kiu oni transdonu la sendaĵon. Vere, oni ne certas eĉ pri lia morto. Lia tombo, sennome, situas en la vilaĝo Marestmontiers, sude de Amiens.